|
|
|
خيلي دوستت دارم ، تويي که به من آموختي عشق يعني ..... تو ! |
|
خدایا ! زندگی سر شار از هزاران نگرانی است و ذهن از یک فکر به سوی فکری دیگر پرواز میکند . در میان چنین هیاهویی شنیدن ندای خاموشی که در قلبم با من سخن میگوید دشوار است . مگر نگفتی پشت دستت رو داغ کردی که دیگه عاشق نشی ؟ مگر نگفتم آنقدر از جسد عشق می نویسم که باورم شود عشق مرده تا یه وقت عاشق نشم !! مگر نگفتی دل ميشکنه ، ميسوزه ، دلتنگ ميشه ، ديوونه ميشه ، بی قرار ميشه اما... دیگه عاشق نمیشه آخه دل فقط یه بار عاشق میشه . مگر نگفتم دلم مرده و دل مرده هم هیچ وقت عاشق نمیشه . مگر نگفتی دقايقم رنگ و بوی ماندن می دهد نه با تو که با تنهايی ام . مگر نگفتم می خواهم تنها تنهایی را در سکوت فریاد بزنم . مگر نگفتی سلاحت قلبت شده قلبی که گذشت ایام سنگش کرده و دیگر با دیدن کسی نمی لرزد . مگر نگفتم قلبم را به ناچیز ریالی در بازار تجارت دل حراج کردم تا دیگر با دیدن کسی نلرزد . پس چطور دلامون لرزید ؟ چطور جرأت کردیم بهم بگوییم دوستت دارم ؟ حرفهایمان تاریخ مصرف دارند ؟ یا می خواهیم طعم بودن را تجربه کنیم ؟ پاسخ ده رهگذرم یا رفیق دلتنگی ؟ کوله بار بسته ام ..... بمانم یا بروم ؟ به او نگو دوستت دارم ! براش بنویس دوستت دارم ! آخه میدونی آدما گاهی اوقات خیلی زود حرفاشونو از یاد می برن ولی یک نوشته به این سادگی ها پاک شدنی نیست ، اگرچه پاک کردن یک کاغذ از شکستن یک قلب خیلی ساده تره ....! ولی تو بنویس....!
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 18:16 توسط سهیلا
|
من می روم اما به او بگویید دوستش دارم، به او که تنش بوی گلهای سرخ را میدهد، به او که با جادوی کلامش زیباترین لغات را شناختم، به او که لحن صدایش دلپذیرترین آهنگ است، به او که نگاهش به گرمییه آفتاب و لبانش به سرخیه شقایق و دلش به زلالییه باران است، به او که برای من مینویسد، مینویسد از باران، از شبنم، از گرمای عشق و ... به او بگویید دوستش دارم .....
+
نوشته شده در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387ساعت 17:59 توسط سهیلا
|
باز هم در سينه ام عشق تو شور انگيز شد
خاطراتم پر كشد با ياد تو در كوچه ها
ديده ام مى بارد اما نم نم و بىحوصله
باز هم پروانه اى در باغ پيدا مى شود
مىكنم بهر پيامى قاصدك را التماس
باز هم با ياد تو سر شار رويا مىشوم
تویی زیباترین زیبای دنیا قراری بر دل هر بی قراری تو بودی مرحم زخم شقایق بالم را مشکن در اوج پرواز فدای تار مویت هر چه دارم
+
نوشته شده در شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت 16:30 توسط سهیلا
|
دارد از زمين و آسمان ، بهار مي بارد . اين واژه بهار ، ناخود آگاه مرا به يادچشم هاي خوش عطر تو مي اندازد . دارم به تو فکر مي کنم ، تمام ثانيه ها طعم باران مي گيرند و من... و من هنوز در حسرت يک بار در کنار تو بودن هستم ، در لحظه زيباي سال تحويل ... ! دارد سال تحويل مي شود ! روزگارت مبارک عزيزم! در فرهنگ واژگان باور من ، بهار يعني : در کنار تو بودن تا هميشه ، تا آخر دنيا ! حتي اگر تو در سرماي زمستان هم کنارم باشي ، آن لحظه ، بهاري ترين لحظه زندگي من است . دوست دارم در ابتداي سال 1387 ، از تو تشکر کنم دلبرکم. متشکرم که تمام اين روزها ، ماهها ، ثانيه ها و لحظه ها بدون هيچ توقعي به من اجازه دادي که عاشقانه و آنگونه که مي خواهم دوستت داشته باشم . متشکرم که درتمام لحظه هاي زندگي ، بهانه هاي بچه گانه ام را تحمل کردي و هيچ وقت بچه بازي هايم را به رويم نياوردي . متشکرم که صادقانه به من ميگويي : " عاشقت نيستم اما دوستت دارم !! " (و اين جمله 5 کلمه اي ، مرا مي سوزاند . اما متشکرم که تا اين حد با من روراستي – تا حد به جنون کشيدن من ! ) البته خودم به اين واقعيت تلخ آگاهي دارم . چون اگر احساس تو هم ، به اندازه احساس من بود ، هرگز نمي توانستي دوري ام را تحمل کني . نمي توانستي ابراز نکني . نمي توانستي به راحتي – ببين ! به راحتي ! – از کنار دلتنگي هايم بگذري ! تو مثل من نيستي ولي وجودت سراسر مهرباني ا ست ، نه با من که با همه دنيا . متشکرم و هزار بار متشکرم. از همين جا ،از اين سوي فاصله خيس و باران زده بين مان ،مي خواهم آرزوهاي سال جديدم را برايت بنويسم و تو آنها را بخواني ( دارم در ذهنم مجسم ميکنم که داري نوشته هايم را ميخواني ... چقدر زيباتر مي شوي ! زيبا و با وقار ... ببين؟! دلم برايت تنگ شد ! همين لحظه که اين سطر را نوشتم . و اما... آرزوهاي من براي تو اي آرام جانم... اول از همه برايت آرزومندم که عاشق شوي ! يا اگر هستي ، کسي هم به تو عشق بورزد . واگر اينگونه نيست ،تنهاييت کوتاه باشد و پس از تنهاييت، نفرت از کسي نيابي. آرزو دارم در يکي از اين روزهاي نوزاد سال 1387 ،بعد از اين سالها دوري ،بيايي از دورهاي دور. آرزو دارم ... دلم مي خواهد در اين سال تازه متولد شده ، خيلي دوستم داشته باشي ( تو با من خيلي مهرباني ، اما من احتياج دارم که خيلي خيلي خيلي دوستم داشته باشي . اين توقع زياديست؟! من به دوست داشتن هيچ کسي غير تو نياز ندارم ! فقط تو ، هميشه خوش رنگ من ! ) آرزو مي کنم يک معجزه رخ دهد و من مورد اعتمادترين موجود زندگي ات شوم ! نمي دانم چرا ؟! راستي ! الان هم تو به من اعتماد داري ؟! چه قدر ؟! اگر به اندازه فاصله بين مان ؟ به من اطمينان داشته باشي ، يعني خيلي خيلي خيلي خيلي مورد اعتمادت هستم !!!!!! من مطمئنم و آرزو مي کنم که سال 1387 سال خوشبختي همه پرنده ها باشد ! بياييد امسال ، واژه " کوچ" را از فرهنگ واژگان همه برداريم! و همه جا فقط رسيدن باشد ... دوستي و عشق و ... رسيدن ! " لطفا اين جمله را باور نکن " نمي دانم چرا دلم مي خواهد خودم را برايت لوس کنم ؟ پس : ديگر هرگز دوستت ندارم !! مي ترسم جمله ي قبلي ام را باور کني پس بگذار بگويم : هزاران هزار بار دوستت دارم ، هميشه بهار من !!!! روزگارت مبارک دلبرم !
+
نوشته شده در پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 10:30 توسط سهیلا
|
محبت شدیدی که سابقا ابراز میکردم دروغ وبی اساس بود و در حقیقت نفرت به تو روز به روز زیادتر میشود و هرچه بیشتر ترا میشناسمت پستی و وقاحت تو بیشتر در نظرم آشکار میگردد. در قلب خود احساس میکنم که ناچارباید از تو دور باشم و هیچگاه فکر نکرده بودم که شریک زندگی تو باشم زیرا صحبت هایی که اخیرا با تو کردم طبیعت و زمانه روح پلیدت را آشکار ساخت و بسیاری از اخلاق و صفات تو را به من شناساند و میدانم که خشونت طبع و تند خوئی تو مرا بدبخت خواهد کرد. اگر ازدواج ما سر بگیرد مسلما همه عمر خود را با تو به پریشانی و بد ختی خواهم گذراند و بدون تو عمر خود را در نهایت شادکامی طی خواهم کرد در نظر داشته باش که روح من هیچگاه با تو رام نخواهم شد و نفرت و کینه ام پیوسته متوجه تواست این نکته را باید در نظر داشته باشی و بدانی که از تو میخواهم آنچه را که گفته ام شوخی و مسخره نکنی و بدانی که این نامه را از صمیم قلب مینویسم و چقدر تاسف میخورم اگر باز هم در صدد دوستی با من باشی با نهایت نفرت از تو میخواهم که از پاسخ دادن به این نامه خودداری کنی زیرا حرفهای تو سراسر مهمل و دروغ است و نمیتوان گفت که دارای لطف و حرارت میباشد بطور قطع بدان که همیشه دشمن تو هستم و از تو بشدت متفنر هستم و نمیتوانم فکر کنم که دوست صمیمی و وفادار تو هستم دوست خوبم اگر میخواهی بدانی که راز این نامه چه بوده است نامه را یک بار دیگر یک خط در میان بخون.
+
نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 14:34 توسط سهیلا
|
|
دوستت دارم 
غم تنها ترین تنهای دنیا 
عشق را
می گویم
باید این حادثه را
از نگه سبز تو
آغاز نمود
عشق را
باید
از زمزمه
بارش چشمان تو
با واژه احساس
سرود
و در این
قدرت دریایی تو
کشتی توفان زده را
در دل امواج
سپرد
به تب حادثه غرق شدن
مردن و آغاز شدن
به هم آوایی قلب دو پرنده
به سبکبالی اوج
دل سپردن
به شب هم نفسی
راغب پرواز شدن
آری
عشق را
باید ابراز نمود
عشق را
باید گفت
سلام دوستان عزیزم
من سهیلا هستم.
امیدوارم از وبلاگ من خوشتون بیاد.
خوشحال ميشم اگه با نظراتتون منو همراهي کنيد تا وبلاگم بهتر بشه.
استفاده از مطالب این ویلاگ فقط با ذکر منبع مجاز می باشد.
ممنونم